வுழூ செய்யவும்.

மிஸ்வாக் செய்யவும். முன்பே வுழூ செய்யும்போது மிஸ்வாக் செய்திருந்தாலும் குர்ஆன் பாராயண நேரத்தில் அதை தனியாகச் செய்வது சுன்னத் ஆகும்.

சுத்தமான இடத்தில் அமர்ந்து இருக்கவும். மஸ்ஜித் (பள்ளி) மிகவும் சிறந்தது.

கிப்லாவை நோக்கி பக்தியுடன் தலை குனிந்து அமரவும்.

பாராயணம் தொடங்கும்போது “அஊது பில்லாஹி மினஷ்ஷைத்தானிர் ரஜீம்” (சபிக்கப்பட்ட ஷைத்தானிடமிருந்து அல்லாஹ்விடம் நான் பாதுகாப்பு கோருகிறேன்), “பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம்” (கருணையாளனும் அருளாளனுமான அல்லாஹ்வின் நாமத்தில் நான் தொடங்குகிறேன்) என்று சொல்லவும். ஆனால் தவ்பா ஸூராவில் (9-ஆம் அத்தியாயம்) பிஸ்மி சொல்லக்கூடாது.

குர்ஆனை “தர்தீல்” செய்து ஓதவும் (நியமங்களைப் பின்பற்றி மெதுவாக ஓதுவதே தர்தீல் ஆகும்).

அர்த்தத்தை சிந்தித்து, பொருளை உணர்ந்து ஓதவும். அதுவே குர்ஆன் பாராயணத்தின் மிக முக்கிய நோக்கம். அர்த்தம் தெரியாவிட்டாலும் பாராயணத்திற்கு நன்மை கிடைக்கும். ரஹ்மத் (அருள்) பற்றிய ஆயத்தை ஓதினால் மகிழ்ச்சியுடன் அருள் கேட்கவும்; தண்டனை பற்றிய ஆயத்தை ஓதினால் பயத்துடன் பாதுகாப்பு கேட்கவும்.

குர்ஆனின் எச்சரிக்கைகளை சிந்தித்து, தன் தவறுகளை நினைத்து அழவும். இனிய குரலில் ஓதவும். ஆனால் குர்ஆனை கொண்டு பாடல் பாடக்கூடாது.

தொழுகை செய்பவர்களுக்கோ அல்லது உறங்குபவர்களுக்கோ தொந்தரவு இல்லாவிட்டால் சத்தமாக ஓதலாம். வெளிப்பாட்டு பெருமை ஏற்படும் என்றால் மெதுவாக ஓதுவது சுன்னத் ஆகும்.

குர்ஆன் ஓதுவதற்கிடையில் பேசவோ சிரிக்கவோ தேவையற்ற செயல்களில் ஈடுபடவோ கூடாது.

ஸஜ்தா ஆயத்தை ஓதினால் சுஜூத் செய்யவும்.

குர்ஆன் கத்தம் செய்த உடனே துஆ செய்யவும்.

ஒரு கத்தம் முடிந்தவுடன் உடனே மற்றொரு கத்தத்தை தொடங்கவும்.