இஸ்லாமிய சட்டங்கள் குர்ஆன், ஸுன்னத், இஜ்மா, கியாஸ் ஆகிய ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. முஸ்லிம் உலகில் இது பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நிலைப்பாடாகும். இவ்வாதாரங்களுக்கு விரோதமாக சட்டங்களை உருவாக்குவது வெறுக்கப்பட்டதும் இஸ்லாமில் ஏற்கப்படாததுமாகும். மேற்கண்ட ஆதாரங்களை நிராகரிக்காததும் அவற்றில் ஏதாவது ஒன்றின் ஆதரவுடன் இருப்பதுமான விஷயங்கள் ஷரீஅத் வரம்பிற்குள் வரும். ஆகையால் அவற்றை எதிர்ப்பது மதத்திற்கு விரோதமாகும்.

ஒரு விஷயம் இஸ்லாமியமானதாக இருக்க நபி (ஸல்) அவர்களின் சொல், செயல் அல்லது மௌன அனுமதி ஆகியவற்றில் ஒன்றால் மட்டும் நிரூபிக்கப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. அதற்கு எதிராக இல்லாமல், இஸ்லாமிய ஆதாரங்களில் ஏதேனும் ஒன்றின் ஆதரவுடன் இருந்தாலே போதும்.

ஒரு விஷயம் கட்டாயமோ விருப்பமோ ஆக இருக்க அது ஒரு ஹதீஸால் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும் என்ற நிபந்தனையும் இஸ்லாமில் இல்லை. கட்டாயமான நமாஸும் அதன் முழு வடிவத்தில் ஒரு ஹதீஸிலோ ஒரு ஆயத்திலோ மட்டும் விளக்கப்படவில்லை. பல ஹதீஸ்களை இணைத்துப் பார்த்தால்தான் அது புரிகிறது. மௌலித் போன்றவற்றிற்கான விதிகளும் இதுபோலவே பல ஆதாரங்களின் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன.

நபி தின கொண்டாட்டத்துடன் தொடர்புடைய நல்ல செயல்கள் அனைத்தும் ஆதாரங்களுக்கு ஏற்ப இருந்தால், அவற்றை ஒரு ஹதீஸால் நிரூபிக்க முடியுமா என்ற கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. இதன் பொருள் இல்லாத தன்மையை முன்னர் விளக்கியுள்ளோம்.

ஒரு விஷயம் நல்லது என்பதற்காக மட்டும் இஸ்லாமில் நடைமுறைக்கு வருமா? ஆம், வரலாம் — ஆனால் அது மத ஆதாரங்களில் ஏதேனும் ஒன்றுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். ஆதாரங்களுக்கு ஏற்ப இருக்கும்போதுதான் அது மதத்தின் பார்வையில் நல்லதாக கருதப்படும். இயல்பாக நல்லதாக தோன்றும் விஷயங்களுக்கும் இதே விதி பொருந்தும்.

ஒரு செயலை செய்யும் உத்தரவு ஆதாரங்களில் இருந்து உறுதிப்படுத்தப்பட்டால் அது கட்டாயமோ (வாஜிப்) அல்லது விருப்பமானதோ (ஸுன்னத்) ஆகும். உத்தரவு அல்லது தடை இல்லாவிட்டால் அது அனுமதிக்கப்பட்டது (முபாஹ்) ஆகும்.

புதிய நல்ல விஷயங்களை மொழிப்பூர்வமாக “பித்அத் ஹஸனத்” என்று கூறலாம். ஆனால் அது தானாகவே புண்ணிய செயல் ஆகாது. மத ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் தான் அது கட்டாயமோ அல்லது விருப்பமானதோ ஆகும். சுருக்கமாக, பித்அத் ஹஸனத் என்பது அனுமதிக்கப்பட்டது (முபாஹ்) மட்டுமே. அது ஆதாரங்களுக்கு எதிராக இல்லாதிருந்தால் போதும். இந்த பித்அத் தான் ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்தப்படுகிறது.

பித்அத் குறித்து விமர்சிப்பவர்கள் அதை வரையறுக்காமல் எல்லா பித்அத்தும் தவறானது என்று கூறி விடுகின்றனர். நபி தினம் தொடர்பான சமீபத்திய கட்டுரைகளிலும் இந்த அணுகுமுறை காணப்படுகிறது.

மொழிப்பூர்வமாகவும் தொழில்நுட்ப ரீதியிலும் “பித்அத்” என்ற சொல்லுக்கு வேறு வேறு அர்த்தங்கள் உள்ளன. முன்பு இல்லாத ஒன்று பின்னர் தோன்றினால் அது மொழிப்பூர்வமாக பித்அத் ஆகும்.

பிரபல அறிஞர் இப்னு தைமிய்யா கூறுகிறார்: “முதல் முறையாக செய்யப்படும் எந்த செயலையும் மொழிப்பூர்வமாக பித்அத் என்று சொல்லலாம். ஆனால் மதத்தின் பார்வையில் அது எல்லாம் பித்அத் அல்ல.”

இப்னு ஹஜர் கூறுகிறார்: “முன் எடுத்துக்காட்டு இல்லாமல் செய்யப்படுவது தான் மொழிப்பூர்வ பித்அத்.”

ஷெய்க் அப்துல் ஹய்ய் கூறுகிறார்: “இபாதத்தாக இருந்தாலும் அல்லது வழக்கமாக இருந்தாலும் புதியதாக இருப்பது மொழிப்பூர்வ பித்அத் ஆகும். இதை அறிஞர்கள் ஐந்து வகைகளாகப் பிரித்துள்ளனர்.”

இப்னு தைமிய்யா கூறுகிறார்: “ஷரீஅத் பார்வையில் பித்அத் என்பது மத நோக்கங்களுக்கு ஏற்ப இல்லாதது.”

சையித் ஷரீஃப் ஜுர்ஜானி கூறுகிறார்: “சஹாபாக்களும் தாபிஉன்களும் செய்யாததும் மத நோக்கங்களுக்கு உட்படாததும் தான் ஷரீஅத் பித்அத்.”

ஷெய்க் அப்துல் கனீ நாபுல்ஸி கூறுகிறார்: “ஷரீஅத்தின் வெளிப்படையான அல்லது மறைமுகமான அனுமதி இல்லாமல் பின்னர் தோன்றியது தான் மத பித்அத். எல்லா பித்அத்தும் தவறானது என்று கூறப்படுவது இதையே குறிக்கிறது.”

அதனால், “அனைத்து பித்அத்தும் தவறானது” என்ற ஹதீஸில் குறிப்பிடப்படுவது இந்த ஷரீஅத் பித்அத் ஆகும். இதில் நல்லதும் கெட்டதும் இல்லை — முழுவதும் தவறானதே.

மொழிப்பூர்வ பித்அத் இப்படியல்ல. அது முன் எடுத்துக்காட்டு இல்லாததாக இருந்தாலும் மத ஆதாரங்களுக்கு விரோதமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. முன் எடுத்துக்காட்டு இல்லாத எல்லாவற்றையும் தவறானது என்று கூற எந்த ஆதாரமும் இல்லை.

இப்னு ஹஜர் கூறுகிறார்: “இத்தகைய பித்அத்தை ஷரீஅத் நோக்கங்களுடன் ஒப்பிட வேண்டும். அது ஏதேனும் நல்ல நோக்கத்திற்கு உட்பட்டால் நல்லது; இல்லையெனில் கெட்டது.”

இமாம் ஸுப்கி கூறுகிறார்: “மதத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டவற்றில் வாஜிப், ஸுன்னத், முபாஹ் அடங்கும் — இவை நல்லவை. தடைசெய்யப்பட்டவற்றில் ஹராம், மக்ரூஹ் அடங்கும் — இவை கெட்டவை.”

இமாம் ஷாஃபிஈ கூறுகிறார்: “புதிய விஷயங்கள் இரண்டு வகை. ஒன்று — குர்ஆன், ஸுன்னத், இஜ்மா ஆகியவற்றுக்கு விரோதமானவை. இரண்டு — அவற்றிற்கு விரோதமில்லாத நல்ல புதிய விஷயங்கள். இவை குற்றமற்ற பித்அத் ஆகும்.”

நபி தின கொண்டாட்டத்தின் தற்போதைய நடைமுறையைப் பற்றி பேசும்போது அறிஞர்கள் பயன்படுத்தும் “பித்அத்” என்பது மொழிப்பூர்வமானது — மதபூர்வமானது அல்ல.

இஸ்லாமிய ஆதாரங்களுக்கு விரோதமில்லாத பித்அத் அனுமதிக்கப்பட்டதாகவோ, ஸுன்னத் ஆகவோ, அல்லது கட்டாயமாகவோ இருக்கலாம்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் நோன்பு நடைமுறையிலும், சஹாபாக்களின் மகிழ்ச்சி வெளிப்பாட்டிலும் இருந்து நபி தினத்தின் அடிப்படை ஸுன்னத் என்பதை அறியலாம்.

இன்றைய கொண்டாட்ட முறைகள் ஆதாரங்களுக்கு விரோதமில்லாததால், அவை முதலில் அனுமதிக்கப்பட்டதாகவும் பின்னர் ஆதார ஆதரவுடன் ஸுன்னத் அல்லது வாஜிப் ஆகவும் ஆகின்றன.

குர்ஆன் தொகுக்கப்பட்ட சம்பவமும் இதற்கு உதாரணமாகும். நபி (ஸல்) செய்யாத ஒரு விஷயத்தை நாம் எப்படி செய்வது என்று அபூபக்கர் (ரலி) கேட்டதிலிருந்து, நபி காலத்தில் இல்லாத ஒரு செயலை சஹாபாக்கள் செய்தனர் என்பது புரிகிறது.

அதனால், இதை “நல்ல பித்அத்” என்று அழைக்கப்படுகிறது.